Podstawy słownictwa i struktury

Czasownik To Be

Be oznacza „być”. W teraźniejszości wybieramy am, is albo are zależnie od osoby lub rzeczy, o której mówimy. Zobacz, jak opisać osobę lub rzecz, zapytać o nią i udzielić krótkiej odpowiedzi.

Znaczenie

Do czego używamy be?

Opis osoby lub rzeczy

Mówimy, jaki ktoś albo coś jest.

She is tall. — Ona jest wysoka.

She = ona, dlatego is. Przymiotnik tall opisuje tę osobę.

Zawód lub rola

Nazywamy, kim ktoś jest.

He is a teacher. — On jest nauczycielem.

Z he używamy is. Przed nazwą zawodu w liczbie pojedynczej stawiamy a/an.

Miejsce

Mówimy, gdzie ktoś albo coś się znajduje.

We are at home. — Jesteśmy w domu.

We = my, dlatego are. At home podaje miejsce.

Wiek

Po polsku „mam 13 lat”, ale po angielsku używamy be, nie have.

I am 13 years old. — Mam 13 lat.

Z I używamy am. Można też powiedzieć I am 13.

Uczucia i stan

Opisujemy samopoczucie albo stan.

They are happy. — Oni są szczęśliwi.

They = oni/one, dlatego are. Happy opisuje ich samopoczucie.

Narodowość

Mówimy o narodowości.

She is Polish. — Ona jest Polką.

Z she używamy is. Polish piszemy wielką literą.

Teraźniejszość

Jak wybrać am, is lub are?

Liczba pojedyncza

1. osoba

  • I am=I'm

2. osoba

  • You are=You're

3. osoba

  • He is=He's
  • She is=She's
  • It is=It's

Liczba mnoga

1. osoba

  • We are=We're

2. osoba

  • You are=You're

3. osoba

  • They are=They're

Konstrukcja

Jak budujemy zdania z be?

Twierdzenie

Osoba lub rzecz + am / is / are + reszta zdania

She is happy. — Ona jest szczęśliwa.

Najpierw she, potem pasująca do niej forma is, a na końcu opis happy.

Pytanie tak/nie

Am / Is / Are + osoba lub rzecz + reszta zdania?

Is she happy? — Czy ona jest szczęśliwa?

Zamieniamy miejscami she i is. Nie dodajemy do ani does.

Przeczenie

Osoba lub rzecz + am / is / are + not + reszta zdania

She is not happy. — Ona nie jest szczęśliwa.

Not dodajemy po is. Możemy skrócić: She isn't happy albo She's not happy.

Krótka odpowiedź

Najpierw wybierz osobę w odpowiedzi

Pytanie do Ciebie: you → I

Are you ready? — Yes, I am. / No, I'm not.

Rozmówca pyta, czy Ty jesteś gotowy/gotowa. Odpowiadasz o sobie: I. Zmieniamy więc you are na I am.

Gdy pytanie jest do całej grupy, odpowiedź może zaczynać się od we: Yes, we are.

Rozmówca pyta o siebie: I → you

Am I late? — Yes, you are. / No, you aren't.

Rozmówca używa I. Ty zwracasz się do niego, więc wybierasz you i pasującą formę are.

Pytanie o inną osobę lub rzecz

Is Jenny at home? — Yes, she is. / No, she isn't.

She zastępuje Jenny i wymaga is.

Are the books new? — Yes, they are.

They zastępuje kilka książek i wymaga are.

Skróty

Pełna i skrócona forma znaczą to samo

Apostrof pokazuje miejsce pominiętych liter: I am → I'm. Skrót nie zmienia znaczenia zdania.

Pełne formy twierdzące i ich skróty znajdziesz w odmianie am/is/are powyżej. Poniżej przeczenia w tej samej kolejności osób.

Liczba pojedyncza

1. osoba

  • I am not=I'm not

2. osoba

  • You are not=You aren't

3. osoba

  • He is not=He isn't
  • She is not=She isn't
  • It is not=It isn't

Liczba mnoga

1. osoba

  • We are not=We aren't

2. osoba

  • You are not=You aren't

3. osoba

  • They are not=They aren't

Pytania szczegółowe

Słowo pytające + czasownik + osoba

W tych pytaniach nie wystarczy „tak” albo „nie”: pytamy o konkretną informację. Forma be nadal zależy od osoby lub rzeczy, o którą pytamy, i stoi przed nią.

Where — gdzie / skąd

Where is Tom? — Gdzie jest Tom?

Where pyta o miejsce. Tom to jedna osoba, więc is stoi przed Tom.

Where are you from? — Skąd jesteś?

Z you wybieramy are; from wskazuje, że chodzi o pochodzenie.

How old — ile lat

How old is Jenny? — Ile lat ma Jenny?

How old pyta o wiek. Jenny to jedna osoba, więc wybieramy is, a nie has.

What / who — co / kto

What is your name? — Jak masz na imię?

Pytamy o your name (jedno imię), dlatego wybieramy is.

Who is she? — Kim ona jest?

Pytamy o tożsamość osoby; is pasuje do osoby she.

How — jak

How are you? — Jak się masz?

How pyta tutaj o samopoczucie. Z you używamy are.

Opis i posiadanie

Be z opisem; have z posiadaniem

Be + przymiotnik

She is tall. — Ona jest wysoka.

Tall opisuje osobę. Potrzebujemy osoby she oraz is, nie samego She tall.

Be + nazwa zawodu

He is a doctor. — On jest lekarzem.

He → is; przed doctor, nazwą zawodu w liczbie pojedynczej, dodajemy a. Przy liczbie mnogiej nie dodajemy a/an: They are students.

Osobny krok: przeszłość

Was i were — gdy mówimy o przeszłości

Dotychczasowe am/is/are dotyczą teraźniejszości. Do przeszłości, np. „wczoraj”, używamy was/were. Ten zakres ćwiczymy oddzielnie od obecnych zadań am/is/are.

Liczba pojedyncza

1. osoba

  • I was

2. osoba

  • You were

3. osoba

  • He was
  • She was
  • It was

Liczba mnoga

1. osoba

  • We were

2. osoba

  • You were

3. osoba

  • They were

Pytania i przeczenia

Was she at home yesterday? — Yes, she was. / No, she wasn't.

W pytaniu was staje przed she; w przeczeniu dodajemy not: was not = wasn't, were not = weren't. W tych pytaniach i przeczeniach nie dodajemy did.

Were you late? — No, I wasn't.

Odpowiadasz o sobie: I → was, mimo że w pytaniu było you → were.

Uwaga

Typowe błędy — i dlaczego je poprawiamy

Błąd

She tall.

Poprawnie

She is tall.

Brakuje czasownika. Z osobą she używamy is.

Błąd

Is tall.

Poprawnie

She is tall.

W tym zdaniu o osobie podajemy osobę: she oznacza „ona”.

Błąd

I have 13 years old.

Poprawnie

I am 13 years old.

Wiek wyrażamy przez be. Z I wybieramy am.

Błąd

Is you ready?

Poprawnie

Are you ready?

You wymaga are, także gdy pytamy jedną osobę.

Błąd

Where she is?

Poprawnie

Where is she?

W samodzielnym pytaniu po where stawiamy is, a następnie osobę she.

Błąd

Yes, I'm.

Poprawnie

Yes, I am.

Na końcu krótkiej odpowiedzi twierdzącej nie skracamy I am.

Praktyka

Ćwiczenia do To Be

Propozycja kolejności

Co dalej po To Be?